Twee witten in de townships

Johannesburg, 09.30u – 30 maart. We landden voor het eerst op Zuid-Afrikaanse bodem. Excited! Een huurauto staat ons op te wachten. Op het vliegtuig slaap ik steeds vreselijk, maar dit keer viel het gelukkig mee waardoor ik redelijk fris aan de rit richting Hazyview kan beginnen. De rit zal zo’n 4 à 5 uur duren.

Gerekend dat we nog enkele keren zullen stoppen om onze beentjes te strekken, of om wat te eten, … schat ik dat we rond 16u ter plaatse zullen zijn. Ik had thuis al eens gesurfd naar het uur van de zonsondergang: en jawel, ze gaat hier erg vroeg onder (omstreeks 18u deze tijd van het jaar) dus ik weet dat we niet al te lang mogen treuzelen. Net omdat ik op de website van onze guesthouse lag dat deze wat afgelegen ligt.

IMG_9283

Zo, auto gehuurd: klaar om te gaan!

Mijn man en ik vertrekken in Johannesburg en hopen dat een landkaartje in de reisgids ons voldoende op weg zal helpen, want ik had geen zin om een GPS te betalen. Het loopt eigenlijk al vrijwel meteen mis, we belandden in Pretoria. Een stad op een zestigtal kilometers boven Johannesburg. We rijden het centrum binnen: niét de bedoeling! Dit voelt niet goed, een beetje rondrijden, niet wetend waar naartoe, met nog honderden kilometers voor de boeg.

Uiteindelijk zitten we op de juiste weg, en dan is het ‘gewoon’ volgen in oostelijke richting. We rijden, rijden, rijden, rijden… We stoppen één keer, en niet lang want we durven niet. Stel dat we nog een keer verkeerd rijden! Het kaartje in de reisgids zegt dat we in de buurt zijn, maar pijlen met de naam van ons dorp (Hazyview) op, vinden we niet. We sukkelen wat rond en vrij snel treedt er irritatie op. Dit is niet leuk!

Net als we denken dat we het gevonden hebben, slaan we een verkeerde weg in. Het is vrij snel duidelijk waarom dit niet de R536 is die we zoeken: er ligt geen asfalt, de weg zit vol gaten en bulten, en ja… we belandden in een TOWNSHIP. Hoewel ik er erg naar uitkeek om er een te bezoeken tijdens onze reis, hoefde dat NU echt nog niet. Help!

adb4728ba89c2f3bcee4bb6e6aa38895

Een township is een woonplaats voor de (meestal) zwarte bevolking, aan de randen van een stad. Townships bestaan vaak uit huisjes van golfplaten daken en houten muurtjes.
Foto: Superstock

We zijn enkele uren in Zuid-Afrika. Het land is ons compleet onbekend. We rijden met een blinkende, witte auto een sloppenwijk in. Nou, slim! Ik voel me vreselijk bekeken en denk dat ons einde nabij is (ik overdrijf!). Niet omdat ik de mindergegoeden in deze wijken zo zeer wantrouw, maar omdat het donker wordt, we moeten tanken en het op de koop toe nog tropisch begint te regenen ook. Ik ben bang dat ons laatste uur geslagen is. Omdat we net van de luchthaven af komen, ligt er op de koop toe een grote reistas op de achterbank van onze auto te blinken. We kunnen zomaar beroofd worden, en zouden er nog om gevraagd hebben ook.

Ik roep een paar keer: “ik ben zo bang”, “dit is eng”, “ik wil hier weg”, “alsjeblief, laat ons snel de weg terug vinden”. Het lijkt wel alsof ik voor het eerst in mijn leven God aanspreek. Hij moet ons helpen. Even een vlaag van zinsverbijstering natuurlijk, de enigen die ons hier uit kunnen redden zijn wij ZELF.

Met onze billen flink dichtgeknepen en nadat we vaak werden aangekeken met een blik van: “wat doen die witjes hier?”, vinden we éindelijk onze weg uit dit township. Hier moet ik van bekomen, ik ben een hele tijd erg stil. Ik heb er zelfs even geen zin meer in, in Zuid-Afrika. De weg was moeilijk te vinden, we raken verdwaald en ik voelde me verschrikkelijk onveilig. Dit is toch geen vakantie-gevoel!

18.30u: pikdonker. Gelukkig vinden we na alle tegenslagen toch ons guesthouse, de eigenaars zijn geweldig vriendelijk en begrijpen dat we doodsangsten hebben uitgestaan in de township. Ze voelen met ons mee en we krijgen meteen een wijntje en een rondleiding toegestopt. Bob, de eigenaar, wil ons ook naar een restaurantje in de buurt loodsen maar we wijzen beleefd af, wij gaan NERGENS meer heen vandaag. We zijn doodop na een vlucht van 12 uur, en een rit van 9u! En omdat onze B&B in de middle of nowhere op 15 minuten rijden van een geasfalteerde weg ligt, willen wij gewoon rusten in de veilige cocon van ons huisje.

_MG_8856

Hier konden we na al die uren reizen éindelijk tot rust komen

Uiteindelijk heeft deze ervaring onze reis helemaal niet verpest, en is het zeker niet zo dat we met een ei in onze broek hebben moeten rond gelopen de ganse trip. Na een dag of twee konden we al behoorlijk lachen met onze domme zet. Toch blijft het een van de meest beangstigende ervaringen uit mijn leven, maar tegelijk kregen we een free tour door de townships waar je normaal niet alleen mag komen. Tenminste, niemand haalt het in zijn hoofd om er zonder gids rond te dwalen. Zuid-Afrika had het zeker: avontuur!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s